Tour de France - Weblog Bauke Mollema: `Nivellering`

`De afgelopen twee weken had ik niets anders aan het hoofd dan de fiets. Zoals Gert-Jan Theunisse ooit zei: `De fiets, de fiets, en verder niets.` We waren met de ploeg twee weken op trainingskamp in het Spaanse Mojacar. De beentjes werden gemasseerd, het materiaal was elke ochtend weer in orde, en het eten was de ene dag nog lekkerder dan de andere. Een heerlijk leventje.`

`Maar we gaan uiteraard op trainingskamp met een goede reden: hard trainen voor de eerste wedstrijden van het komende seizoen. Ik zal net als vorig seizoen beginnen in de Ronde van Californië en die wedstrijd begint al over een kleine drie weken. De ploeg heeft voor de derde keer het Spaanse Mojacar uitgekozen als plek voor een trainingskamp. De reden dat we onze tenten in Zuid-Spanje opslaan mag duidelijk zijn: de goede trainingsomstandigheden. Elke dag schommelde de temperatuur tussen de 12 en de 18 graden en elke dag scheen de zon. In deze omstandigheden is het simpelweg eenvoudiger om langer en intensiever te trainen. Daarnaast kun je hier goed bergop trainen, iets wat ik in Groningen niet kan. Daar kom ik hooguit een keer een viaduct tegen. Van de Hondsrug lig ik `s nachts ook niet wakker, dat zal duidelijk zijn.`

`We waren dus aan het trainen in Spanje, met 22 renners om precies te zijn. Dat is een te grote groep om met z`n allen te gaan trainen. Daarom werden we voorafgaand aan de eerste training in twee groepen ingedeeld. Dit gebeurde niet geheel willekeurig. Groep 1 bestond uit de voorjaarsrenners en de trainingsbeesten (denk aan de Langevelds, de Flechas en de Gesinks van deze wereld). Groep 2 bestond uit de renners die net terug kwamen van een blessure (Bram de Groot, Laurens ten Dam, Tom Stamsnijder), het natuurtalent Oscar Freire, en alles wat er dan nog over blijft. En ik.`

`Tijdens het trainingskamp van vorig jaar trainden we ook in twee groepen. Toen bleek de gemiddelde hartslag in groep 1 beduidend hoger te liggen dan in groep 2, doordat er in groep 1 een stuk harder gereden werd. Elke avond moesten wij als leden van groep 2 bij het eten de sterke verhalen uit groep 1 weer aanhoren. Hoe hard ze wel niet hadden gereden, wie er wel niet een verbluffende kopbeurt had gedaan, enzovoort. De gemiddelde snelheid lag in de eerste groep uiteindelijk misschien maar een kilometertje hoger dan bij ons, maar toch.`

`Dit jaar waren de geluiden over het hoge tempo in de eerste groep al een stuk minder, maar nog steeds waren ze te horen. Toen wij als groep 2 tijdens de laatste lange training groep 1 aan het einde van de training plotseling in het vizier kregen (dat gebeurde normaal gesproken alleen het eerste uur van de training, daarna waren ze vaak uit het zicht verdwenen), besloten wij, onder leiding van nestor Koos Moerenhout het tempo in onze groep te verhogen om het gat te dichten. We kwamen steeds dichterbij, echter op het moment dat het verschil tussen beide groepen nog maar 20 seconden bedroeg, gingen de alarmbellen in groep 1 af. Dat konden ze natuurlijk niet laten gebeuren! Het gevolg was dat er gedurende enkele kilometers twee Rabo-waaiers kort achter elkaar met hoge snelheid over de Spaanse wegen raasden. De gashendels gingen volledig open, en het grootste verzet dat we konden gebruiken (de 53-11) was eigenlijk nog te klein. Na een paar kilometer wisten we groep 1 dan eindelijk te achterhalen. Je had de gezichten van sommige renners uit die groep moeten zien: wat krijgen we nu?`

`De nivellering die binnen het wielrennen de laatste jaren is ingezet, lijkt zich nu ook binnen de ploeg te voltrekken. Of we voldoende trainingskilometers gemaakt hebben, zal de komende maanden blijken, maar het trainingskamp was hoe dan ook geslaagd!`

Bauke Mollema 

Dit weblog is verschenen als column op wielerupdate