Tour de France - (Vuelta) ´Ben blij dat ik alleen aankwam´

De euforie rond de Raboploeg is maandag alleen maar toegenomen met de etappezege van Lars Boom. Hij boekte de eerste Nederlandse ritoverwinning in een grote ronde sinds Max van Heeswijk in 2005 de zevende etappe van de Spaanse Ronde op zijn naam schreef. De wijze waarop de alleskunner uit Vlijmen maandag in de finale de lakens uitdeelde, belooft nog meer voor de nabije en verre toekomst. "Ik ben verbaasd hoe goed ik me na twee weken in deze zware ronde voel. Ik kan de hele wereld aan lijkt het wel." Een interview met de meest veelzijdige topper van het peloton.

In hoeverre realiseer je je nu dat je zojuist een geweldig nummer hebt opgevoerd?
"Nauwelijks eigenlijk. Ik merk wel dat iedereen nu wat van me wil, maar verder heb ik gewoon mijn best gedaan en voel ik me nu nog hartstikke goed. Maar ja, de winnaar voelt kennelijk nooit vermoeidheid. Het ging in de finale hartstikke lekker. Ik voelde me bij de eerste passage van die klim al erg goed, maar was toen nog wat onzeker over de anderen. Maar die waren bij de tweede keer niet goed genoeg meer."

Doe je jezelf nu niet tekort? Het was indrukwekkend.
"Ja, maar zoals ik al zei, dringt dat wellicht pas later tot me door. Ik zal straks de video eens bekijken. Dan kijk je er anders tegenaan. Wel weet ik, dat het geen kleine jongens zijn die ik eraf reed. Herrera, Kolobnev, Iglinsky, Duque. Ik kende mijn concurrenten. Op de eerste klim heb ik ze geobserveerd, maar was ik nog niet helemaal zeker van mijn zaak."

Toch ging je aan bij de tweede passage van die beklimming, terwijl je toch ook een snelle finish in de benen hebt.
"Ik had het natuurlijk ook op een sprint kunnen laten aankomen. Ik was echt niet bang voor bijvoorbeeld Duque. Maar in een sprint winnen of winnen zoals ik nu deed. De tweede optie is toch wel een stuk leuker. Bij de tweede klim heb ik drie keer versneld en de rest moest heel snel passen. Dan ga je zelf alleen maar harder trappen. Ik ben ook blij dat ik alleen aankwam. Zo winnen, dat onthoudt iedereen."

Zoals je omhoog reed, kreeg je de indruk dat je jouw eigen grenzen nog niet kent.
"Nou. Hier in Spanje heb ik al wel gezien wat echt klimmen is. Vrijdag ging ik heel goed mee en probeerde ik zo lang mogelijk bj Robert te blijven. Dat ging toen prima. De andere dagen was het iets minder, maar hoefde ik echt niet te forceren. Tsja, misschien liggen mijn grenzen wel verder dan ik mij realiseer. Maar vandaag was het natuurlijk ook geen echte col. Ik vond het een lekkere beklimming. Ik kon er mijn vermogen goed op kwijt."

Nog een week. Wat gaan we nog zien van Lars Boom?
"Ik hoop nog zat. Zelf ben ik verbaasd over hoe goed ik in de derde week nog ben. Ik kan de hele wereld aan lijkt het wel. Dit had ik echt niet verwacht. Ik ben hieraan begonnen met als doel hem uit te rijden. Succesjes zouden extra zijn. Ik was al tevreden, maar nu kan de moraal natuurlijk helemaal niet meer stuk. Ik zal Robert blijven steunen en zaterdag heb ik nog een afspraak in de tijdrit. Ik voel me nu goed, maar ga op zaterdag nog geen verwachting plakken. Zo hard mogelijk rijden."