Tour de France - (NK Beloften) Van Winden pakt bronzen plak

Ronan van Zandbeek heeft ervoor gezorgd dat het NK beloften eens niet een prooi werd voor het Rabo Continental Team. Hij ontsnapte in de laatste ronde uit een kopgroep van vier renners met namens de Rabo-ploeg Boy van Poppel. De achtervolgers waren te wantrouwig ten opzichte van elkaar om Van Zandbeek, een uitstekende tijdrijder, bij te halen. Een groep achter het trio, met daarin Dennis van Winden (foto), kwam zelfs nog dichter in de buurt van de uiteindelijke winnaar. Van Winden stelde een podiumplek, de derde, veilig voor de formatie van Piet Kuijs en Nico Verhoeven.

Veertien ronden telde het parkoers in en rond Ootmarsum. De omstandigheden - grote stukken wind tegen, af en toe een bui - maakten het NK tot een zware wedstrijd. Dat bleek wel uit het feit hoe snel het peloton uitdunde. Binnen het uur was er zelfs sprake van een splitsing in drie stukken. Het Rabo Continental Team kwam niet in de problemen en zat zelfs eigenlijk nog best goed in de wedstrijd. De eerste die zich liet opmerken was Jetse Bol. Hij ging in de tegenaanval ten opzichte van drie koplopers. Bol haalde het drietal ook bij.

Maar ook met zijn hulp konden de vluchters van het eerste uur niet vooruit blijven. Het eerste peloton peuzelde ze op, in de achtste ronde. Eén omloop later gingen de eerste renners weg om een nieuwe kopgroep te formeren. Uiteindelijk bleef de teller steken op vijftien coureurs. Rabo was vertegenwoordigd met Michel Kreder, Boy van Poppel en Ricardo van der Velde. De eerste had de pech om in volle finale lek te rijden, net toen de meeste koplopers een beslissing wilden forceren.

Reactie Verhoeven
In de laatste ronde ontstond de kopgroep van vier met Van Zandbeek en Van Poppel. Kreder was op dat moment dus uitgeschakeld, Van der Velde geraakte ook niet meer voorop, maar Van Winden kwam uit de relatief verre achtergrond nog tot het brons. Ploegleider Nico Verhoeven kon `de nederlaag` wel accepteren. `Tijdens de koers had ik al niet het idee dat we eventjes gingen winnen. We hadden de touwtjes niet in handen. Van Vliet was, zoals je aan de uitslag ziet, gewoon beter.`

`De afgelopen twee jaar was het in Limburg, de heuvels waren selectief, zodat we de anderen los konden rijden. Dit was ook lastig, maar dit kon wel iedereen aan. Dan krijg je een heel andere koers. De lekke band van Kreder was wel op een bijzonder vervelend moment, en Coen Vermeltfoort viel op een kasseistrook toen hij iets wilde proberen. Maar ja, iedereen zal dat wel gehad hebben. En je weet tenslotte dat het een keer afgelopen moet zijn met het altijd blijven winnen van een bepaalde wedstrijd.` Meer lezen