Tour de France - Mats Boeve: ´Ik heb zwarte sneeuw gezien´

Woensdag lag hij figuurlijk half dood op het Turkse asfalt met scherpe steentjes. Donderdag reed de gehavende Mats Boeve (foto) 135 kilometer alleen achter het peloton aan. De pas 19-jarige coureur toonde geweldig karakter, want hij voltooide de klus. Weliswaar buiten tijd. "Maar ze zullen clement zijn", voorspelde ploegleider Nico Verhoeven. "Vrijdag is de langste etappe, maar ik start denk ik toch. Anders is het vandaag allemaal voor niks geweest." Een mini-interview met Mats Boeve.

Je lag er woensdag lelijk bij op die scherpe steentjes. Schaafwonden. Dat kan `s nachts opspelen. Hoe is dat gegaan?
"Ik heb toch een redelijke nacht gehad. Ik kon goed op mijn buik en mijn linkerzij liggen. Rechts was lastiger. Mijn rechterheup lag gewoon open bij die val. Dat was wel pijnlijk. Nu al helemaal trouwens. Maar toch ben ik op een gegeven moment wel ingeslapen en heb ik mijn nachtrust gehaald."

Veel pijn en dan toch starten. Wilde je zelf zo graag?
"Ik wilde het proberen. Ik ben hier ook om te leren. Een beetje pijn krijgt mij niet klein. Maar ik had pech dat we al direct aan het begin een klimmetje kregen. Daar moest ik er al af. Toen belandde ik in een groepje met drie anderen. Een ervan had ook hier en daar verband. Die andere twee niet. Een van die drie stapte direct op dat klimmetje al af. Die andere twee knepen een kwartier later in de remmen. Toen was ik alleen."

En toen? Ook gedacht aan afstappen?
"Niet direct. Nico kwam nog even bij me. `Probeer het. Wie weet hoe ver je komt`, zei hij. Dat heb ik toen gedaan. Het was een lijdensweg, maar ik weigerde op te geven. Alle kleuren van de regenboog gezien? Ja, maar vooral zwarte sneeuw. Mijn heup gaf veel last. Maar daar heb ik op een gegeven moment doorheen kunnen bijten."

En dan? Dan zit je daar alleen. Wie was er nog bij je?
"Ik heb 135 kilometer het gezelschap gehad van de bezemwagen. Weet ik ook wat dat inhoudt. Nico had me nog drinken mee gegeven, daar heb ik het net mee kunnen redden. Eten had ik al bij me, dat was ook net voldoende. Nee, vanuit die bezemwagen heb ik niks aangeboden gekregen. Nog geen slok water. Ach, dit is ook allemaal nieuw voor die mensen hier. Ik neem het ze niet kwalijk."

Morgen staat de langste etappe op het programma. Bijna 200 kilometer. Hoe kijk je daar tegenaan?
"Ik ga er eerst nog eens een nachtje over slapen, maar ik hoop dat ik nog mag. En dan start ik denk ik toch. Anders is het vandaag allemaal voor niks geweest. Dan had ik net zo goed vandaag al naar huis kunnen gaan of onderweg in mijn remmen moeten knijpen."