Tour de France - Maarten Tjallingii: `Maagklachten en geweldig afzien`

In Omloop Het Nieuwsblad was Maarten Tjallingii (op de foto bij de finish in Sanremo) lang op avontuur tot een snelle oversteek van een spoorwegovergang hem en zijn medevluchters diskwalificatie opleverde. In de eerste grote klassieker van het seizoen was hij zaterdag weer meer dan honderd kilometer een van de grootste blikvangers. Maarten ging er na honderd kilometer met tien anderen vandoor, nam tot vijf minuten voorsprong en viel in de finale weer terug. Het was dit keer echt afzien, want hij kreeg onderweg last van maagklachten. `Het was geen pretje vandaag. Het moest, maar ik voelde me beroerd.` Een mini-interview.

De tweede klassieker van het seizoen, de eerste grote zelfs en weer rijdt Maarten Tjallingii lang voorop. In een etappe van Parijs-Nice was dat ook al het geval. Ga je hier een gewoonte van maken?
`Dat ik al zovaak op avontuur ben geweest, daar heb ik nog niet eens bij stil gestaan. Het is gewoon toeval hoor. Vandaag had ook een andere renner van ons voorop kunnen raken. We hebben het in de openingsfase allemaal geprobeerd. Toevallig raakte ik weg. Niet van harte trouwens, want ik voelde al aan het begin, dat ik vandaag de macht niet had. Ik had last van mijn maag. Wellicht is het ontbijt niet goed gevallen.`

Het was de op een na snelste Primavera ooit. Ze reden keihard. Dat is toch bijna niet te doen met dergelijke klachten?
`Ik voelde me direct na de koers ook behoorlijk uitgewrongen. Tijdens de wedstrijd heb ik maar twee repen en twee gelletjes naar binnen kunnen krijgen. Dat is veel en veel te weinig. Op een bijna lege tank kun je echt geen 290 kilometer rijden. Ik had dan ook de benen niet. Bij een eerste klimmetje moest ik er al af, ik kwam nog wel terug, maar het was heel zwaar. Een en hetzelfde tempo ging nog wel, maar versnellingen kon ik niet aan. Op zestig kilometer werden we teruggepakt. Ik moest er direct vanaf en in de buurt van de Cipressa werd ik ingehaald door de bezemwagen. Dat gaf nog een dejavú-gevoel, want vorig jaar ben ik op hetzelfde punt gelost.`

Je had al vanaf de eerste kilometer problemen. Toch probeer je het. Liefde voor het vak of gekkenwerk?
`Tsja, het zit in je of niet. Het is mijn natuur om er toch in te vliegen. Je weet bovendien nooit hoe een koe een haas vangt. Andersom is trouwens nog moeilijker. Je probeert het toch, want eerlijk is eerlijk, in het peloton had ik in deze staat ook niks te zoeken gehad. Op deze manier kon ik de ploeg nog enigszins van dienst zijn. We hadden in ieder geval een vertegenwoordiger vooraan en misschien had ik nog als bruggenhoofd kunnen fungeren. Als we een klimmetje verder waren gekomen.`

Hoe kijk je nu terug op jouw eerste maanden bij de Rabo Wielerploeg?
`Vandaag is de moraal even wat minder door die lijdensweg, maar ik voel me hier wel helemaal op mijn plaats. Ik ben heel goed in de ploeg geaccepteerd. De organisatie is top en de sfeer was meteen al geweldig. Er is ook al wat gewonnen, dus gaat de moraal in het team ook omhoog. Het doel is nu een echt grote klassieker te pakken. Vandaag zat het er echt niet in. Zonder Oscar was dit niet ons ding. Maar er komen nu andere mogelijkheden aan. Daar wil ik graag een steentje aan bijdragen. En de maag? Het gaat nu wel weer. Het is nu een uur na de koers en ik heb weer iets gegeten in de bus en dat viel goed.`