Tour de France - Erik Dekker verklaart zijn tactische keuzes

Erik Dekker (foto) was na de Omloop Het Nieuwsblad de meest geïnterviewde ploegleider van het peloton. `Begrijpelijk`, vond hij ook zelf. `We rijden een onvoorstelbaar prachtige koers, in de finale gebeurt er van alles en wij staan zo goed als met lege handen.` Volgens velen door eigen schuld. De door de ploegleiding opgedragen aanvalsdrang van Juan Antonio Flecha en Joost Posthuma in de finale zou een sprint om winst tussen Sebastian Langeveld en Heinrich Haussler hebben getorpedeerd. Erik Dekker uitgebreid over zijn opties, problemen en gemaakte keuzes......

In de rechtstreekse uitzending op Sporza spraken veel kenners hun verbazing uit over de door Rabobank in de finale gekozen tactiek om achter Sebastian Langeveld aan te vallen. Ook was er weinig begrip voor de houding van de ploeg bij de jacht van onder anderen Philippe Gilbert en Nick Nuyens op Langeveld en Heinrich Haussler. Kritiek die uiteraard ook snel doordrong tot de Rabo Wielerploeg in Gent. Nick Nuyens vond dat de ploeg iets moest doen met Heinrich Haussler als medevluchter van Sebastian Langeveld. Nuyens: `We konden niet als kiekens zonder kop door blijven rijden. We moesten iets doen.`

`Open voor kritiek`
Erik Dekker zegt die kritiek en vraagtekens ook wel te begrijpen. `Ik ga ze niet uit de weg. Die accepteer ik en ik begrijp echt wel dat de mensen willen weten waarom dit en niet dat. Bovendien, je hebt niet gewonnen. Per definitie kun je dan zeggen dat je niet de juiste keuzes hebt gemaakt. Kritiek daarop accepteer ik. Maar ik hoop dat de mensen ook willen inzien dat achteraf over keuzes nadenken heel gemakkelijk is. Bovendien weet niet iedereen welke factoren je mee moet laten wegen.`

`Het heeft op cruciale momenten niet mee gezeten. Zoals het moment waarop Nick Nuyens wegraakt met Philippe Gilbert en Frederique Amorison. Ten eerste pakken zij een halve minuut op die twee vooraan door de motoren die voor hen reden. Dat was slecht. Daarna werd het verschil zo klein, dat het voor ons ook weer een positieve kant kon krijgen, namelijk Nick Nuyens erbij in de kopgroep. Nick mocht ook rijden van mij. Voluit. Maar Nick zei dat hij zich niet goed genoeg voelde. Toen hield dat natuurlijk helemaal op en veranderde de situatie weer direct. De ploegleider van Gilbert, Herman Frison, belde me nog. Die vroeg waarom Nuyens niet mee reed en Langeveld vooraan door bleef gaan. Twee man vooraan is toch goed, zei hij. Ja, dat klopt, maar niet als je met iemand die zich niet goed voelt een man als Gilbert naar voren loodst. Maar ik heb Frison toen natuurlijk niet wijzer gemaakt.`

`Dilemma`
Toen de finale, de laatste twintig kilometer, aanbrak, had de ploegleiding nog drie opties. Dekker: `We zaten natuurlijk met het gegeven, dat Sebastian met een op papier veel snellere man op pad was. Iedereen zal echt wel begrijpen dat dat voor ons een dilemma was. Je wilt toch winnen? Met Haussler naar de finish rijden, is een hele grote garantie voor de tweede plaats. Daar moesten we iets op verzinnen.`

`We hadden toen drie opties. Of we konden alles laten zoals het was. Sebastian rijdt rustig mee, doet zijn werk en is voor negentig procent zeker van de tweede plaats. Of we konden blind gaan forceren, forceren en nog eens forceren. Of we konden de keuze maken, waar we ook voor zijn gegaan. Haussler onder druk zetten en hopen dat Sebastian daar zijn voordeel uit haalt. Het was een gok, want er zit een gevaar in wat uiteindelijk ook is uitgekomen.`

`Waarom dan toch die keuze? Er was geen contact met Sebastian. Ik mocht er niet bij met de auto en had de achttiende plek geloot, dus reed ik wat verder naar achteren. Sebastian kon mij al die tijd wel horen, maar ik hem niet. Het bereik van de renners naar de ploegleider is niet oneindig. Als ik toen had geweten, dat Sebastian die sprint tegen Haussler wel vol aandurfde, had ik een andere keuze gemaakt. Dan hadden we die gok niet genomen. Maar mijn gevoel vertelde me toen dat hij dezelfde twijfels had als ik. Dus trokken we alles uit de kast om Haussler nerveus te maken. Druk zetten waardoor Sebastian zijn benen stil kon houden. Het verschil was echter te klein en achteraf moet ik toegeven, dat wij er te ver mee zijn door gegaan.`  

Toch ook trots
De teleurstelling overheerste natuurlijk bij Erik Dekker, al was er ook een dosis trots over het rijden van de ploeg en gepaste blijdschap over de ingeslagen koers. `De jongens reden allemaal formidabel. We hebben de bevestiging gekregen dat we goed op weg zijn. Dit is een prima signaal voor de komende weken. Ik weet dat het moeilijk is voor de renners dit nu in te zien, maar zoals ze vandaag reden, heb ik nog zelden gezien. Dat moet iets gaan opleveren.`