Tour de France - (Dauphine) Clement: ´Ik laat me niet gek maken´

Stef Clement bezorgt de Rabo´s de kers op de taart. "Mijn 1e winst in een rit in lijn bij de profs." De junimaand lijkt een echte Rabomaand. Denis Menchov was dé man van de Giro. Lars Boom won de Ronde van België. En in de Dauphiné Libéré reed de ploeg van de eerste tot en met de laatste dag uitmuntend. Robert Gesink werd knap vierde in het eindklassement en Stef Clement (foto) zorgde op de allerlaatste dag voor afronding met een etappezege. Bovendien eindigde Clement ook nog eens als dertiende in de wellicht zwaarste korte etappekoers van het jaar. "Leuk, maar die ritwinst maakt het helemaal compleet. Niet alleen voor mezelf, maar zeker ook voor de ploeg." Een interview.

Op die steile klim toen de kopgroep uiteen spatte leek je even de boot te missen, maar op de top reed je weer vooraan. Kun je beschrijven wat er gebeurd is?
"Aan de voet kregen we een feest aan demarrages. Maar ik weet inmiddels wel hoe het werkt. Ik laat me in die situatie door niks of niemand meer gek maken. Kiezen voor mijn eigen tempo is dan de beste optie. Er vlogen aan de voet van de klim zeker vijftien man aan me voorbij, maar ik ben gewoon doorgegaan en heb ze een voor een opgeraapt. Op tweehonderd meter van de top kwam ik bij de laatste. Die Amerikaan. Toen wist ik dat dit mijn kans kon worden."

Het was zeker even schrikken toen die Joly er zo kort voor de finish ineens bij kwam?
"Ik wist dat het geen goed nieuws was, want het is een rappe jongen. Frans Maassen riep onderweg dat hij op maar twaalf seconden zat en toen was hij er ook ineens, maar ik heb er niet echt van wakker gelegen. Ik heb het voor kennisgeving aangenomen. Hij nam ook vrij snel over nadat hij erbij was gekomen. Natuurlijk is hij snel, maar zijn achtervolging op ons kostte ook veel kracht en ik voelde me goed."

Hij ging er toch snel vandoor. Toen was het even twijfelen bij jullie.
"Dat was heel dom van Joly, maar eigenlijk prima voor mij. Joly deed zichzelf met die actie de das om. Al moesten we er natuurlijk wel eerst bij zien te komen. Ik wilde het die Amerikaan laten doen, want ik had al het meeste werk gedaan. Maar hij wilde niet of kon niet. Ik wist ook niet hoe ik hem moest inschatten op dat moment. Ik kende hem niet. Maar ik had geen keus. Met natuurlijk het gevaar dat die gast van achter me weg zou springen of in de sprint zou kloppen. Maar ik was gewoon de beste van het groepje. Een heerlijk gevoel."

Een ontlading daarna. Was het een beetje een frustratie geworden dat jullie ondanks het goede rijden deze week nog steeds geen rit hadden?
"Dat heb ik zo niet gevoeld. Iedereen bij ons was tot op het bot gemotiveerd en we reden allemaal geweldig deze week. Het zou er wel een keer uitkomen. Niet deze ronde, maar dan wel een andere keer. Al maakt een etappeoverwinning deze week natuurlijk wel helemaal af. Mijn eerste profzege in een rit in lijn. Ook dat nog eens. Bij de beloften heb ik ook maar een keer een koers in lijn gewonnen. Dus dit is niet zozeer mijn specialiteit en dan ineens in een prokoers. Dat besef komt nu pas." Meer lezen