Tour de France - (Cauberg Clinic) Fietsen met echte profs

Na voor de tiende keer tegen andere Raborenners geroepen te hebben: "Dit is nu de jongen die op Rabosport.nl over ons schrijft," wendt Robert Gesink (foto) zich nu tot mij. "Je snapt natuurlijk wel dat ik nu een ontzettend positief stukje over mij verwacht." Hij grijnst en neemt me voor de rest van de klim op de Camerig op sleeptouw. Natuurlijk kan er dan geen negatief stukje vanaf.

Deze zaterdag was de tweede dag van de Cauberg Clinic, de traditionele seizoensafsluiter van de Raboploegen. De laatste wedstrijden zijn gereden en de renners staan voor een welverdiende vakantie. Nog één keer trekken ze hun Rabo-outfit aan, om met relaties van de Rabobank het Limburgse land te verkennen. En passant hebben ze nog wat tips voor de deelnemers. "Ik zou iets lichter rijden." "Begin de berg rustig, ga wat later aan."

Tegen tienen heeft een oranje massa plaatsgenomen aan de tafeltjes in hotel Poldershofen. Ingedeeld in groepjes van ongeveer vijftien mensen wachten we welke leden van de Raboploeg ons zullen begeleiden. Ondanks een lange reis vanuit Noord-Holland hebben mijn groepsgenoten er zin in. Ik maak kennis met ze en binnen tien minuten weet ik wie ik in de gaten moet houden en hebben ze mij doorgezaagd over mijn fietsverleden. Volgens mij liggen we elkaar wel, ik heb er ook zin in.

Tijd om te fietsen
Jan Douwe Kroeske komt het podium op en start een filmpje over het wielerjaar van de Raboploeg. Alle diepte- maar vooral hoogtepunten komen voorbij en de zaal beleeft alles opnieuw. Enthousiaste en meelevende klanken vliegen door de zaal. Hierna worden de ploegen voorgesteld en een aantal Raborenners worden door Jan Douwe Kroeske geïnterviewd, waarna de renners naar hun groepen gaan. Er volgt nog een kliminstructie van Hennie Kuiper, maar het geroezemoes in de zaal valt niet meer stil.

Dan is het tijd voor het hoogtepunt van de dag: we gaan fietsen. Groep 9 wordt begeleid door Steven Kruijswijk, Maurice Vrijmoed, Maarten Tjallingii en Robert Gesink. De eerste dertig kilometer zullen we gezamelijk afleggen, na de ravitaillering mogen we ons eigen tempo rijden. In het eerste deel verspreiden de Raborenners zich door de groep en de gesprekken ontstaan spontaan.

Maarten Tjallingii geeft aan waarom het zo leuk is om zo het seizoen af te sluiten. "Je rijdt eens met andere mensen. Het hele jaar leef je voor het wielrennen en ga je met dezelde mensen om, die ook allemaal voor het wielrennen leven. En nu zijn we ook aan het fietsen, maar hebben we het over heel andere dingen. En we kunnen mensen helpen met hun vragen over het wielrennen. Dat directe contact, dat is erg leuk."

Allemaal tevreden
Na de pauze blijkt onze groep toch al snel uiteen te vallen. De klimmetjes volgen elkaar namelijk wel erg snel op en dat maakt het niveauverschil alleen maar duidelijker. Op de Cauberg zal van iedere renner de tijd opgenomen worden, dus probeer je je wel te sparen. Maar op kuitenbijters als de Eyserbosweg en de Keutenberg kan ik me niet inhouden. En ach, ik heb toch het explosieve niet om op de Cauberg omhoog te knallen, dus daar ga ik niet op gokken. Ik geniet vooral.

Terug in Valkenburg wordt er gedoucht en vinden de groepsleden elkaar weer boven een bord pasta. Dat gaat er wel in. De dag wordt nog een keer doorgenomen en iedereen blijkt een goede dag te hebben gehad. Of iemand nu als eerste boven de Eyserbosweg is gekomen, op het vlakke 30 per uur heeft gereden of overal fietsend boven is gekomen: de persoonlijke doelen zijn gehaald. Maar het leukste was toch wel het directe contact met de ploeg, om de gezichten van TV in het echt te zien en de renners te spreken.

Ten slotte worden nog de prijzen uitgereikt voor de snelsten op de Cauberg. Drie dames en vier heren worden het podium opgeroepen, want bij de heren is de derde plek ex aecqo. Dan is het tijd om te gaan: de Raborenners op vakantie en wij naar huis. Bij de uitgang hangen lijsten met de uitslag van de Cauberg. Ah, 21e. Ik ga nog iets tevredener naar huis.